Braille pra os ollos

Onte, lendo uns paisaxes dunha graciosa historia de amor entre un escritor e unha pandilla de putas vestidas de primeira comunión, comecei a decatarme da compoñente visual presentes en todas as miñas lecturas. Sempre me acordo, con case unha precisión increíble (gnat's ass, como dirían os meus tíos carpinteros) ónde podese atopar na páxina. Lembrome ben en que parte da páxina o pequeñino e heróico Bilbo Baggins mató ó Smog, o cando Johnny fala enloquecido sobre a atemporalidade que (de verdade) pode crear unha combinación de rítmo e acordes dominantes/diminuídos. Lembramos todos desta parte de El Perseguidor.

"Todos tenían ganas de tocar, estaban contentos, andaban bien vestidos (de esto me acuerdo quizá por contraste, por lo mal vestido y lo sucio que anda ahora Johnny), tocaban con gusto, sin ninguna impaciencia, y el técnico de sonido hacia señales de contento detrás de su ventanilla, como un babuino satisfecho. Y justamente en ese momento, cuando Johnny estaba como perdido en su alegría, de golpe dejó de tocar y soltándole un puñetazo a no sé quién dijo: "Esto lo estoy tocando mañana", y los muchachos se quedaron cortados, apenas dos o tres siguieron unos compases, como un tren que tarda en frenar, y Johnny se golpeaba la frente y repetía: "Esto ya lo toqué mañana, es horrible, Miles, esto ya lo toqué mañana", y no lo podían hacer salir de eso, y a partir de entonces todo anduvo mal, Johnny tocaba sin ganas y deseando irse (a drogarse otra vez, dijo el técnico de sonido muerto de rabia), y cuando lo vi salir, tambaleándose y con la cara cenicienta, me pregunté si eso iba a durar todavía mucho tiempo."

Lémbrome en que parte da páxina de White Noise o choro lastimeiro do neno é dibuxado con pericia. Ben acórdome que o mensaxe de Zaratustra está interrumpido por a necesidade de dobrar a páxina. Lémbrome de todo iso, pero no momento de buscar, eu busco sen atopar. A veces non me lembro tampouco en que libro está tal o cal cosa do mesmo autor, entón decidín résoudre le problème. E un sistema có fin de crear unha correspondencia entre o progreso dunha liña negra e o progreso da narración. Así unha persona pode visualizar ben a traxectoria narrativa. Un par de minutiños teño, hei de coller un avión pra o mediterráneo. As ideas son como as nubes. . .

Páxinas Visuais, primeiro esbozo.

Heraclit est ton ami

Se che gustan os corredores...
Heráclito é o teu amigo.

Receitas da miña infancia

Entre os máis exquisitos sabores que o meu padal lembra, destaca a marmelada de causelles, as pedras típicas da zona especialmente desértica da comarca valenciana de Les Valls del Vinalopó.

A elaboración desta especialidade está en vías de desaparición a causa de dúas razóns. En primeiro lugar, o alto custo, en canto a tempo, da súa preparación; e despois, unha causa nada desprezable, a relación deste xantar con tempos de fame doente e de miseria, ou ben propia de xentes de extracción humilde. De calquera xeito, a marmelada de pedras do Vinalopó é un dos doces máis típicos da rexión, e tamén dos máis antigos, xa que temos documentada a súa existencia dende o século XIV. Eis aquí a receita.

Marmelada de causelles

Ingredientes:

<>• Dez quilos de pedras causelles, típicas das solainas dos vales da zona alta do río Vinalopó. De non dispoñer delas, pódese utilizar calquera tipo de pedras¹, sempre que non sexan máis grandes do tamaño dunha castaña ou un caracol.

<>• A mesma cantidade de azucre que de pedras, máis a metade. Neste caso, quince quilos.

<>• Auga, preferentemente do Vinalopó, pola súa especial composición.

Modo de preparación:

<>• Limpamos o po das causelles cun trapo e un pouco de limón. Convén telas uns dez minutos en auga quente (mais sen chegar a ferveren).

<>• Unha vez ben escoadas, colocamos as pedras nunha pota bastante grande, engadimos o mesmo peso de azucre que de causelles (dez quilos) e botamos auga ata que tape as pedras. Tapamos a pota (mellor se esta dispoñe dunha válvula ou dunha rañura para a saída de vapor) e poñémola a lume lento.

<>• Aparte, mesturamos o resto de azucre en auga, a proporción de dous quilos de azucre por cada litro de auga.

<>• Cando comeza a ferver, botamos un chisco da auga co azucre para romper o burbullar. Esta operación debe repetirse durante todo o período de cocción. Se acabamos o auga é preciso preparar máis.

<>• Dependendo de varias circunstancias (composición das pedras e do auga, presión atmosférica, tamaño da pota, etcétera), o tempo de cocción pode variar entre cinco e sete días². A partir de cuarto día é recomendábel esmagar as pedras cun garfo, para axudalas a desfacerse. Cando as pedras estean derretedas non será necesario romper o ferver.

<>• A marmelada estará preparada cando collamos una gota da mestura resultante, a botemos nun prato e non se xiringue, é dicir, cando quede máis ou menos compacta (ao gusto). <>

<>Durante o último día de cocción hai quen agrega uns grans de café, a pel dun limón ou canela en po. En Santa Pola e o resto da rexión da desembocadura tamén é común amecer algas ou fiúncho mariño.

A marmelada de causelles do Vinalopó é rica en glicosa e minerais.

1En principio, as mellores pedras son as causelles, pola súa porosidade e terrosidade, mais tamén serven outros tipos de calcarias, ou incluso de silicatos, fosfatos e haluros, aínda que pode variar o tempo de cocción. Na desembocadura do Vinalopó tamén se prepara unha marmelada con seixos e outros minerais castigados pola mar. Sexa como sexa, non se recomendan as pedras de composición arxilosa.

2Cunha olla a presión o tempo de cocción pode reducirse a dous días, aínda que así a mermelada resultante no será tan sabedeira.

been caught stealing

Pitou.
E mira que estiven un bo anaco pechado no excusado da biblioteca, forzando o mecanismo co meu abrecartas de prata coa efixie de Aleister Crowley. Escarallei algunhas páxinas do final, o mellor do libro, para quitar a banda magnética e lanzala polo buraco do inodoro. Gardo o abrecartas e meto o libro entre dous grandes imanes da canteira de Buona Stenza (en Sicilia, os mellores do mundo, segundo a tradición) dentro do peto interior da miña gabardina.
Mais pitou. Escandaloso, sen compaixón.
Axilizo o paso, cabeza agochada e gabardina pechada, facendo caso omiso dos "caballero", cada vez máis altos, que me profere a bibliotecaria. Paso como un raio por diante do guardia de seguridade, que non sospeita que un vello como eu poida roubar un libro. E cando piso a rúa, comezo correr. Para daquela a bibliotecaria xa avisara ao de seguridade que quen fixera pitar o aparello fora eu, e saen correndo tras de min, berrando os famosos gritos de "al ladrón!", que nunca ouvira ás miñas costas. Até que me colleron.
Qué vergüenza, dicían. Un señor de su edad, robando libros de una biblioteca juvenil. Qué mal ejemplo.
A bibliotecaria cacheoume até os zapatos, mentres o guardia me inmobilizaba poñéndome as mans nos rils, contra un coche. Propio dos mellores films de polis e cacos. Non atoparon o libro, só os imanes de Buona Stenza. Iso obrigounos a unha sentida desculpa que eu tiven que corresponder cunha pose de ofendido, tomaré medidas drásticas contra ustedes y contra la institución, cousas así, mentres aturaba o riso.
Cando marcharon desfixen os pasos que dara correndo, para recoller o libro de debaixo do coche onde o botara na fuxida. Chovera, por suposto, e o libro quedou mollado até a metade desa tinta negra, apegañenta, que queda no asfalto despois da choiva. E así chegou a casa, mollado, cotroso e coas derradeiras páxinas magoadas por Crowley.
Mais xa podo dicir que é meu.
Todo meu.

just walk right through the door

A ela non lle gusta, mais eu teño que facelo.

Ela debe pensar que o que me dispoño facer constitúe outra depravada forma de terrorismo, e sen embargo non lle preocupa botar libros á papeleira. Temos que entendelo, porque ela ten uns costumes de consumo literario pouco habituais. Por exemplo, nunca compra un libro que non lera. E fai ben, porque para que vas comprar un libro que non sabes se che gustará? É que ela é unha gran relectora.

O fetichismo maniféstase de moitos xeitos diferentes. Eu non nego que a acción que vou emprender esta tarde sexa unha realización máis da teima que me impulsa a coleccionar libros, inventos, clips, mecanismos, e a inventar ou descubrir todo tipo de chintófanos. Mais teño que facelo.

Si, xa o decidín. Aínda que a ela non lle gustaría, eu vou facelo. Entrarei na biblioteca, sabotearei, quitándolle a banda magnética, o libro que hai anos que busco, e sairei. Non sei se vai ir ben, porque nunca o fixen (son fetichista, non cleptómano), e talvez pita.

Se pita, correrei.

Mais...

If I get by, it's mine.
Mine, all mine!

a forma máis perfecta de literatura

A forma máis perfecta de literatura non é autoconsciente.

A forma máis perfecta de literatura debe ser unha melodía apoiada en ritmos cuxos compases poden durar meio minuto, unha canción que non queira parar o tempo, que non queira ser reproducida, só cantada nese preciso momento, unha forma de presente sen máis aspiración cá de ser ese punto no que se funde o pasado co futuro, un compás que non chegue nunca ao final. Algo que non acabe de ser bebop debe ser a forma más perfecta de literatura.

A literatura máis perfecta debe ser rápida, mais non tanto como o lume cando se alza, nin como a auga cando chove.

A forma máis perfecta de literatura debe ser a que non se relé, a que só se di, se escoita e se esquece. Aínda que se interrompa. Sobretodo porque se pode interromper.

A forma máis perfecta de literatura pode ser a que nunca cala, aínda que semelle que non di nada.

A perfección en literatura non só é nocturna. Tamén pode ser diúrna.

A forma máis perfecta de aquilo que se entende por literatura non adoita tomar a forma de aquilo que normalmente se entende por literatura.

A forma máis perfecta de literatura debe escribirse con infinitivos, como unha interminable tirallonga de infinitivos. Sen trampas, nin obstáculos, nin riscos. E sen puntos suspensivos...

A forma máis perfecta de literatura non debe rematar na derradeira páxina, igual que tampouco comezou na primeira. A forma máis perfecta de literatura non debe ter data. Talvez, nin autor. Respira de ventre, cíclicamente. Controla a respiración sen darse de conta, como fan os meniños coa hermenéutica.

A manifestación máis sublime de literatura non tomaría nunca a imperfecta forma dun blog.