So nice to meat you.

O outro día eu estaba pensando no cine, mentras ía camiñando pola Rúa das Orfas, nesta mesma rúa onde vivía durante unha época cando estudiaba na Universidade de Santiago de Compostela. Acabamos de ver unha película pésima no avión privado do meu amigo Dusseldorhn, que nos levou dende Moravia onde nós presidamos nunha conferencia onde falamos da architectura rusa, entre outros temas diversas. Había moito tempo que non andaba por estas rúas compostelanas, e tiña unha morriña doce que me facía reflexionar cando sopraba un refacho que levaba os olores de unha “tanda” de napolitanas de chocolate frescas do forno. As rúas molladas, xusto despoís da choiva le daba toques de elegancia á luz da tarde, como si non puidese ver—todo tan borroso era—como si tivese lagrimas desesperadas nos ollos. A cidade illuminada nun carnaval de raias y reflexos.
Eu andaba pensando no cine, fixándome nas luces. Que linguaxe pensé! Somos todos capaces de entender una película que se corta, que cambia de perspectiva, de argumento, de repente, y que de cando en vez cambia totalmente no tempo. Iso de FLASHBACK. Que linguaxe aprendido, tan cultural, tan moderno. Como díxome Dusseldorhn, "hemos aprendido a ver conexiones entre cosos muy inconexes y diversas. Imagínate el impacto que nos ha causado el aprendizaje de este idioma en nuestra vida cotidiana. Una vida definida por la increíble cantidad de imágenes que nos asalta, cada vez más. Y nosotros, los pobres, buscando una trama." Acordeime de cando vivía eu en Nicaragua y cuando la familia Nuralla mercou unha television, y claro, o primeiro día os nenos non sabía a diferencia entre os anuncios y The A-Team, o que poña a television por casualidade (e cómica desgracia) neses primeiros minutos televidados desa tarde chuvioso hai tanto tempo.
Entrei nun café porque a choiva comezo a caerse, chuziños de punta parpadeaba no meu paraguas santiagués. It went pitter-patter. Buscando protección destes elementos perjudiciaís do meu enxoito agradabel tan raro nestas terras de choiva. . .foi unha excusa perfecta para pasar uns minutos tranquilos na oscuridade dun café. Collín unha edición de The New York Times, e un artículo en particular saltome á vista.

Canadian Wins 220 Pounds of Meat in Literary Competition.

Simplemente, foi un título impresionante! Seguín coa miña lectura.

Sangiago of Composther—The international community was awestruck recently with the momentous landslide victory of Mingus Fancy in the Second Annual Monólogos Monolingues in the town of what locals call Santiago de Compostela. This Canadian of rural origin, whose hobbies include hunting, off-roading, and knife collecting, commented: “It will be awesome eating all that meat. I hear the Chorizo from Galicia is absolutely splendid!”
The competition consistend in short monologues presented in the Galician language of up to 10 minutes in length on any sort of subject. Over 50 contestants vied for the prize, carne being used this year instead of cash prizes and book subscriptions, whose meager appeal attracted only two contestants the previous year. The prize consists of 100 kilograms of fine meats, all of which Mingus plans to eat “with ravenous ass-kicking delight”. What will the champion do with this tremendous windfall? “I plan on sticking around here in Galicia. I figure I can live on chorizo, jamon serrano, y beicon for the next 12 months and then compete again next year.
A copy of the winning monologue will be accessible on line, in the coming weeks.

O mundo é raro pensé.