Non aturo máis pirateo
É increíble, pero eu son famoso xa. Levo anos na escuridade, traballando fielmente, disfrutando da miña anonimidade, e onte descubrín que hai un rapaz nun país lonxano e franco que esta a piques de estrear un proxecto musical que leva o meu nome! Paréceme estrana esta coincidencia--case me da un arrebato de paranoia--porque a maioria da xente nin ten idea das orixes do meu nome ancestral. Entón, cando puxen "reviratempos" no google, non tiña idea do que me esperaba.
Para os que non saiban, o reviratempos era, na antiguiedade, un tipo de reparador de paraugas en certas partes de galicia. Paragüero dirían os casteláns, e é este o nome que pervivía ata hoxe. Veño eu dunhas xeracións de orgullosos reviratempos, os sempiternalmente mollados, do norte da peninsula. Iles tiñan afinidades estreitas cos antergos afiadores, que falaban barallete, e nós como os esquimos tiñamos inumerables nomes para describir/catagorizar os tipos diversos de choiva: orballo, urbaiño, gotiñas, brétema, chuzos de punta, chuvisca, chorriño, zapatos de Pépe, poalla e moitos máis que perecerían có morte do meu abó, un dos derradeiros reviratempos que percorría as rúas de Cea, preto de Ourense, pero que ningén, nin a miña aboa Gretchen sabía donde naceu.
Este ven do libro Bagoas da festa: Unha tipoloxía dá choiva galega, un estudio erudito sobre esta ciencia esquecida, de Antón Pampín Xelmírez.
"Un ten que comezar unha analise da choiva galega con unha analise das nubes que chegan do tumultuoso atlántico onde entren polas Rías Baixas, filtradas por unha mestura de terrabunda morriña e maxia de meiga [. . .] (Xelmirez 1918: 167)."
Aínda que sexa dubidable o método do estudio e os seus puntos de partida, Xelmirez ofrece quizabes a derradeira (e insolita) análise deses diversos tipos de choiva--esa "ciencia" exacta e especializada do pobo galego, anos luz adiantados neste campo de investigación.
En fin. Atopo que esta coincidencia pareceme moi improbable e moi curioso. Quedo estupefacto. Pode ser que con tanta escritura hoxe en día, tanta confabulación e opinión, tanta ficción a partir de influencias entrelazadas, aparecera esta persoa que atopara, por pura casualidade o meu nome nun dicionario da posguerra española.
http://www.youtube.com/watch?v=lnU8kFvRkBw
Para os que non saiban, o reviratempos era, na antiguiedade, un tipo de reparador de paraugas en certas partes de galicia. Paragüero dirían os casteláns, e é este o nome que pervivía ata hoxe. Veño eu dunhas xeracións de orgullosos reviratempos, os sempiternalmente mollados, do norte da peninsula. Iles tiñan afinidades estreitas cos antergos afiadores, que falaban barallete, e nós como os esquimos tiñamos inumerables nomes para describir/catagorizar os tipos diversos de choiva: orballo, urbaiño, gotiñas, brétema, chuzos de punta, chuvisca, chorriño, zapatos de Pépe, poalla e moitos máis que perecerían có morte do meu abó, un dos derradeiros reviratempos que percorría as rúas de Cea, preto de Ourense, pero que ningén, nin a miña aboa Gretchen sabía donde naceu.
Este ven do libro Bagoas da festa: Unha tipoloxía dá choiva galega, un estudio erudito sobre esta ciencia esquecida, de Antón Pampín Xelmírez.
"Un ten que comezar unha analise da choiva galega con unha analise das nubes que chegan do tumultuoso atlántico onde entren polas Rías Baixas, filtradas por unha mestura de terrabunda morriña e maxia de meiga [. . .] (Xelmirez 1918: 167)."
Aínda que sexa dubidable o método do estudio e os seus puntos de partida, Xelmirez ofrece quizabes a derradeira (e insolita) análise deses diversos tipos de choiva--esa "ciencia" exacta e especializada do pobo galego, anos luz adiantados neste campo de investigación.
En fin. Atopo que esta coincidencia pareceme moi improbable e moi curioso. Quedo estupefacto. Pode ser que con tanta escritura hoxe en día, tanta confabulación e opinión, tanta ficción a partir de influencias entrelazadas, aparecera esta persoa que atopara, por pura casualidade o meu nome nun dicionario da posguerra española.
http://www.youtube.com/watch?v=lnU8kFvRkBw
posted by Dr. Reviratempos | 4:46 p.m.
3 Comments:
Son cousas que pasan, un sempre gusta de pensar que é único pero chega o día no que se decata de que somos unha copia dunha copia dunha copia dunha copia... aínda así, ánimo, que seguro que ningún deles pode argumentar tan claramente de onde lle ven o nome.
Un saúdo.
Per si de cas encara mires els comentaris, només dir-te hola.
dèlia
Ola Délia:unha aperta ben forte!!!
Enviar um comentário
<< Home