Pégoche un toque

O ambasador de Nova Zelanda vainos dignar coa súa presenza este mércores, e é por isto que estou que non podo pensar maís. Non é que non estou encantado coa oportunidade de reunir co meu amigo, un amigo deses sobre quen fala Emerson en su ensayo transcendental sobre a amizade, senon que todas as cousas que teño que aturrar na planificación da súa chegada. Moito que faer, moito que faer. E aínda por riba, non sería tan mal se no fose polo estado de indecisión na cal existimos hoxe en día. Refírome ao nivel nacional e quizaís, dentro de pouco, mundial.

Un exemplo presentase perfectamente nos meus intentos de convencer a Mohammed Ali, famoso e bolboreto boxeador, impudente con xeito, intrépido sempre nas liortas, tanto dentro coma fora do cuadrilátero. “Float like a butterfly, sting like a bee,” sobre o seu baile (e a súa destreza verbal).

A ver, pensei, se il querría honrarnos este Boxing Day (celebrado en Canada, Inglaterra Australia, e Irlanda), xusto o día que estará Stanswick e o seu cortexo aquí nesta cidade preto do mar! Pero é que é increíble a dificultade de poñer todos de acordo coas planificacións: o sitio, a hora, a bebida, a comida (respetando sobre todo o moi ben coñecido, e serio de verdade, alerxia que ten este embajador de canas tan distigüidas—pénsase en un Caesar reincarnado con pasaporte Nova Zelandés dentro dunha vejez sereno e reflexivo). O problema é que ninguén quere dicir por certo calquera cosa sobre a planificación. Horas e espazos esvaen con apabullante facilidade. Simplemente, ninguén dirán as cousas en concreto con condundencia en canto á planificación porque temos todos unha nova tecnoloxía que nos esclava: o móvil. Escoito unha letanía de “Pois non sei aínda, pero chámote mais tarde.” A veces chaman, pero moitas veces nin iso, é logo, (claro, no último momento) recibes tantas chamadas que non consigues pensar, todas buscando información que non existe aínda, y que depende precisamente do que dicen eles neste momento. Un hiperparalizada realidade. Y en plus, eu só quero falar con Mohammed Ali, pero iso é imposible. Hai que falar con avogados e xefes do mundo publicitario. E esa información, esa concretación que busco? ¿Por que non pode existir? Porque ninguen quere (e así ninguén pode) estabelecer control e orden dende o principio da situación, nin o Ministerio do Interior nin a Comisaria de Festas, para achegarme a un futuro predecible e controlable.

As paralelas que ten iso que ver coa a stratexia dunha dictadura son evidente, aínda que aquí no crime lab, non fixemos nada sobre eso até agora.

¡Non podo pensar con tanta indecision! Non sei como aturran algúns. ¡E polo outro lado, iso de ser sempre disponible—isto e tamén un cambio moi abrupto! Coido que levamos só 10 anos coa tecnoloxia móvil. É maís presente e activo cá sexualidade casi (discutiblemente), a violencia (discutiblemente), a golosidade (solápanse ambas)—todos esos vellos pecados. Aínda estamos esperando alguna ética sobre esa fenomena, mentres todas as autoridades e institucións calan. Creo que é imposible que xurda unha ética—cairíase dentro dos buracos dos códigos relixiosos de antaño, escondéndose, comódamente extramoral, inclasificable na súa anonimidade.

Imaxináde un Mahler, vertixinosamente lonxe da tónica, enfrentado co reto de rematar o súa décima Sínfonia. Il ve unha posibilidade harmónica nova con un contratempo estrépito, e parécelle que ven directamente do éter imortal, e está xusto no momento de poñerllo no papel, soa o seu móvil.

O dos amantes, bebindo do chalice de amor, todo perfecto do momento presente y irrepetible. Se ven espidos por primeira vez, e soa o seu móvil cunha versión no ringer cutre do Backstreet Boys.

O home, a muller só, sóa, a soledade xa descoñecido, fuxindo ante a comunicación.