a forma máis perfecta de literatura

A forma máis perfecta de literatura non é autoconsciente.

A forma máis perfecta de literatura debe ser unha melodía apoiada en ritmos cuxos compases poden durar meio minuto, unha canción que non queira parar o tempo, que non queira ser reproducida, só cantada nese preciso momento, unha forma de presente sen máis aspiración cá de ser ese punto no que se funde o pasado co futuro, un compás que non chegue nunca ao final. Algo que non acabe de ser bebop debe ser a forma más perfecta de literatura.

A literatura máis perfecta debe ser rápida, mais non tanto como o lume cando se alza, nin como a auga cando chove.

A forma máis perfecta de literatura debe ser a que non se relé, a que só se di, se escoita e se esquece. Aínda que se interrompa. Sobretodo porque se pode interromper.

A forma máis perfecta de literatura pode ser a que nunca cala, aínda que semelle que non di nada.

A perfección en literatura non só é nocturna. Tamén pode ser diúrna.

A forma máis perfecta de aquilo que se entende por literatura non adoita tomar a forma de aquilo que normalmente se entende por literatura.

A forma máis perfecta de literatura debe escribirse con infinitivos, como unha interminable tirallonga de infinitivos. Sen trampas, nin obstáculos, nin riscos. E sen puntos suspensivos...

A forma máis perfecta de literatura non debe rematar na derradeira páxina, igual que tampouco comezou na primeira. A forma máis perfecta de literatura non debe ter data. Talvez, nin autor. Respira de ventre, cíclicamente. Controla a respiración sen darse de conta, como fan os meniños coa hermenéutica.

A manifestación máis sublime de literatura non tomaría nunca a imperfecta forma dun blog.